التهاب گوش میانی یا اوتیت مدیا

شایع ترین بیماری های گوش میانی، اوتیت ها هستند . عفونت ها نقش اصلی در این بیماری ها بازی می کنند . التهاب گوش میانی و اختلال تهویه گوش میانی ارتباط نزدیکی با هم دارند .

التهاب گوش میانی

طبقه بندی و واژه شناسی

طبقه بندی التهاب گوش میانی (اوتیت مدیا) استاندارد نیست و واژه های متعددی به کار برده می شود . برای مثال، التهاب حاد گوش میانی پس از چند هفته منجر به تجمع مایع در گوش میانی می شود که در اوتیت مدیای سروز یا با افیوژن ایجاد می شود . اما بر خلاف التهاب حاد گوش میانی، التهاب گوش میانی با افیوژن لزوما با درد بروز نمی کند و ممکن است زمانی که یک عفونت حاد روی آن سوار می شود، به سمت اوتیت مدیای حاد پیشرفت نماید . البته، موقعیت های التهابی متعدد گوش میانی را می توان براساس نکات بالینی و علمی از یکدیگر افتراق داد که بعدا جداگانه توضیح داده خواهند شد .

التهاب پرده صماخ (میرنژیت)

از آنجایی که پرده صماخ حد فاصل بین گوش میانی و خارجی می باشد، به ندرت به تنهایی دچار التهاب می شود . التهاب پرده صماخ که به نام میرنژیت نامیده می شود، اغلب همراه التهاب گوش میانی با گوش خارجی دیده می شود. بیماری های اصلی که می توانند منجر به انواع ایزوله ی میرنژیت شوند مثل اوتیت طاولی .

التهاب حاد گوش میانی

اپیدمیولوژی

بیماری شایعی در اطفال و شیرخواران است اما در هر سنی ممکن است دیده شود . بیش از ۵۰% اطفال، یک یا چند دوره ی التهاب حاد گوش میانی را در اولین سال زندگی تجربه می کنند . این آمار تا سه سالگی به ۸۰% افزایش می یابد .

بیماری زایی

بیماری عمدتا توسط عفونتی که از راه شیپور استاش به سمت گوش میانی صعود می کند ایجاد می شود . میکروب ها را می توان در نزدیک به دو سوم بیماران از گوش میانی جدا کرد . شایع ترین میکروب ها شامل : استرپتوکوک پنومونیه، هموفیلوس انفولانزا و بر انهاملا کاتارالیس می باشند .

یک سوم بیماران توسط ویروس های تنفسی مبتلا می شوند . آدنوئید، حتی اگر بزرگ نباشد بطور شایعی، منبع عفونت گوش میانی در اطفال می باشد .

عواملی که سبب افزایش یا کاهش خطر بروز آن می شوند : علاوه بر ناهنجاری های صورتی جمجمه ای، چندین عامل خطرزا برای بروز التهاب حاد گوش میانی در اطفال شناخته شده است .

التهاب حاد قبلی گوش میانی یا وجود التهاب مزمن سروزی گوش میانی سبب افزایش خطر بروز و عود التهاب حاد گوش میانی می شود . سیگار کشیدن والدین یک عامل ثابت شده ی خطر زا می باشد . نگهداری اطفال و شیرخواران در مهد کودک هم دیده شده که خطر را افزایش می دهد و ممکن است اطفال را در معرض فلور میکروبی خطرناک خاصی قرار دهد . از طرف دیگر، افزودن دوره ی تعذیه با شیر مادر، سبب کاهش خطر التهاب حاد گوش میانی در اطفال می شود .

دکتر صالح محبی متخصص گوش و حلق و بینی – جراحی سر و گردن، فلوشیپ جراحی قاعده جمجمه از آلمان با استفاده از روش های تشخیصی و درمانی مجهز به بررسی عارضه ها می پردازد و از بروز عوارض زیاد جلوگیری می کند. برای مشاوره و تعیین وقت قبلی با شماره های ۲۲۰۸۹۷۵۸-۲۲۰۷۹۶۲۴ تماس بگیرید یا به آدرس اینستاگرام دکتر صالح محبی مراجعه نمایید .

علائم التهاب گوش میانی

عفونت ویروسی دستگاه تنفسی فوقانی، مستعد کننده التهاب حاد گوش میانی است . علامت اولیه یک گوش درد شدید است که طفل آنرا با کشیدن گوش مبتلا یا علائم غیر اختصاصی بیماری نشان می دهد . معمولا در ۲۴ ساعت اول تب وجود دارد . در اطفال، علائم غیر اختصاصی مثل تحریک پذیری، استفراغ یا اسهال ممکن است تظاهر غالب باشد . پارگی پرده صماخ با بروز ترشح از گوش و فروکش کردن درد گوش مشخص می شود .

تشخیص التهاب گوش میانی

در معاینه فیزیکی، ماستوئید تورمی نشان نمی دهد اما ممکن است مختصری در لمس حساسیت داشته باشد.

در اتوسکوپی پرده صماخ به صورت کدر، ضخیم شده، اریتماتو و گاه برجسته دیده می شود. پرده صماخ با اتوسکوپ فشاری (پنوماتیک) بی حرکت است، مانوروالسالوا نباید انجام شود. در اطفال اتوسکوپی ممکن است به دلیل تجمع جرم گوش یا عدم همکاری مشکل باشد .

اغلب افت شنوایی هدایتی وجود دارد . عموما، بررسی میکروب شناسی زمانی که پرده صماخ سالم است، انجام نمی شود اما باید در بیمارانی با پارگی خود به خودی پرده صماخ یا هنگام پاراسنتز به عمل آید . در بیماران دچار سرکوب سیستم ایمنی پاراسنتز برای بررسی میکروب شناسی یا شکست درمانی و بروز عوارض، باید انجام شود .

تشخیص افتراقی التهاب گوش میانی

التهاب حاد گوش میانی باید از سایر التهاب ها به ویژه التهاب گوش خارجی و سوار شدن عفونت حاد بر التهاب مزمن گوش میانی، بویژه در گوش ترشحدار با پرده صماخ پاره، افتراق داد .

سیر بیماری

پرده صماخ ممکن است خود به خود پاره شود . پس از بهبودی مرحله حاد التهاب، ممکن است تجمع مایع التهابی چند هفته در گوش میانی باقی بماند و منجر به افت شنوایی هدایتی شود .

عوارض التهاب گوش میانی

عوارض نادرند . شایع ترین عارضه التهاب حاد ماستوئید است، اما هر کدام از عوارضی که بعدا توضیح داده می شود ممکن است ایجاد شوند .

درمان التهاب گوش میانی

استفاده از مسکن های ضد التهابی غیر استروئیدی با استامینوفن برای بهبودی درد کمک می کند . قطرات ضد احتقان بینی یا شستشوی بینی ممکن است برای رهایی از گرفتگی بینی لازم باشد .

تنفس از راه بینی به بهبودی عملکرد تخلیه ی شیپور استاش کمک می کند . به عنوان یک قانون، درمان ضدمیکروبی شروع می شود اگر چه ممکن است بهبودی ظرف ۱-۲ روز بدون مصرف آنتی بیوتیک ایجاد شود .

آنتی بیوتیک باید دارای ۷-۱۰ روز ادامه یابد و باید در برابر عوامل بیماری زایی اصلی که در بالا ذکر شد فعال باشد و اگر پاسخ نداد یا علائم ظرف ۴۸ ساعت بدتر شد، آنتی بیوتیک دیگری باید شروع شود . اگر بهبودی رضایت بخش نبود، پاراسنتز باید انجام شود تا بررسی میکروب شناسی به عمل آید .

پیش آگهی

از عوامل خطرزا در حد امکان اجتناب شود و تغذیه با شیر مادر طولانی شود .

برای کسب اطلاعات بیشتر به متخصص گوش و حلق و بینی خوب در تهران مراجعه نمایید .

مطالب مرتبط با این مقاله :

بیماری های عفونی گوش

آسیب های گوش خارجی

علائم تومور گوش

درباره salehmohebi

ارسال دیدگاه

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

  • 5 × 2 =