درمان اختلالات صدا

درمان اختلالات صدا

ارتباطات گفتاری، اساس ارتباطات بین فردی و در مجموع فرهنگ انسانی می باشد که با درک گفتار و توان بیان گفتار، ارتباط دارد . مهمترین ساختمان های آناتومیک برای تولید صوت، طناب های صوتی هستند که محدوده خارجی گلو را تشکیل می دهند . صوت اولیه توسط ارتعاشات طناب های صوتی در حنجره تولید می شود و توسط تعادل دینامیک بین فشار هوای بازدمی و تون عضلانی طناب های صوتی بافتی می ماند .تفاوت پایه ای بین اختلالات صوتی عضوی و عملکردی (دیس فونیا) وجود دارد .
دیس فونیای عضوی
اختلالات صوتی، عضوی از اختلالات صوتی عملکردی افتراق داده می شوند و تحت عناوین زیر تقسیم بندی می شوند:
• ناهنجاری ها
• تروما
• التهاب
• تومور ها
• اختلالات عملکردی

ناهنجاری های حنجره ای

بسیار نادرند و ممکن است با علائم تنگی نفس، اختلال صوتی و اختلال بلعی تظاهر یابند .
مشکل اصلی عملکردی در نوزادان با ناهنجاری های حنجره، تنگی نفس می باشد، در حالیکه اختلال صوتی و اختلال بلعی با افزایش سن مهم تر می شود . تقدم عملکردی عمده در اطفال، برقراری راه هوایی می باشد . هدف اصلی در جوانان و بالغین، جبران کردن اختلال یا تطابق با نقص عملکردی می باشد .
عارضه عملکردی ترومای حنجره به وسعت تروما بستگی دارد . آن ها می توانند طیفی از خشونت صدا تا از بین رفتن صوت، اختلال تنفسی تا آپنه، درد موقع بلع تا اختلال بلعیدن و از سرفه تا سرفه توام با خون داشته باشند .
درجه اختلال عملکردی باقیمانده، به وسعت آسیب اولیه بستگی دارد . درمان در مرحله حاد برقراری راه هوایی است و اگر امکان داشته باشد، ممکن است شامل بازسازی جراحی ساختمان های تخریب شده باشد .
در بیمارانی که اختلال عملکردی باقیمانده باشد، تنها راه درمانی، درمان علامتی می باشد که به تحریک مکانیسم های جبرانی کمک می نماید . اعمال جراحی مانند از بین بردن چسبندگی ها و جراحی حنجره ، ارزش بسیار محدودی دارند .
اختلالات صوتی در التهاب حاد حنجره، با پسرفت ضایعه عضوی بهبودی می یابد و بنابراین استراحت صوتی در طول مرحله حاد به منظور پیشگیری از عوارض دراز مدت ، مهم است .

درمان اختلالات صدا

اختلال صوتی عملکردی

اختلال صوتی عملکردی گروهی از اختلالات صوتی هستند که در آن ها هیچ گونه تغییر عضوی واضحی که ساختمان های صوتی را درگیر کند وجود ندارد . اختلالات صوتی عملکردی معمولا علت چند عاملی دارند . عوامل سرشتی، عادتی، مرتبط با استرس و سایکوژنیک شناخته شده اند . در هر بیماری تعیین نسبت عوامل خاص مشکل است . معمولا عوامل متعددی را می توان پیدا کرد که ممکن است تحت شرایط خاص دیگری را تقویت نمایند .
سیکل معیوب می تواند اختلال صوتی مزمن را دایمی نماید که ممکن است بعد تغییرات مورفولوژیک نیز دیده شود. مرسوم است که اختلالات صوتی عملکردی را به اختلالات افزایش عملکردی و کاهش عملکردی تقسیم می کنند .

علائم

این اختلالات ممکن است با اختلال عمومی کلیه جنبه های عملکردی صوتی مرتبط باشند . تشخیص باید با شرح حال دقیق شروع شود . علاوه بر اطلاعات عینی ، ارزیابی درکی صوت بیمار در طول صحبت کردن و مشاهده وضعیت کلی ، تون عضلانی ، حرکات و اشارات می تواند کلید های بیش تری را برای عوامل احتمالی به دست بدهد .
لارنگوسکوپی و استروبوسکوپی حاوی اطلاعات مهمی درباره ماهیت اختلال صوت و تغییرات مورفولوژیک ثانویه می باشند .

اختلال صوتی اندوکرینی

اختلال صوتی اندوکرین اغلب از نظر بالینی به صورت صدای خشن، خش دار با شدت کم و از بین رفتن صدای آواز خواندن و خستگی پذیری سریع بروز می کند . این حالت در زنان شایع تر از مردان است .
اختلالات صوتی اندوکرین ممکن است در اثر عدم تعادل هورمونی یا به طور شایع تر، با تجویز هورمون خارجی ایجاد شود . صدا ممکن است در طول چرخه تخمدانی نوسان پیدا کند .

درمان اختلال صوتی اندوکرینی

متمرکز بر برقراری مجدد تعادل طبیعی هورمونی می باشد . اغلب، این اختلالات صوتی خیلی ضعیف به درمان جواب می دهند و تمرینات درمانی جهت جبران بهتر توصیه می شود .

معاینه اندوسکوپیک

امروزه، حنجره معمولا با کمک روشنایی و بزرگنمایی اندوسکوپ معاینه می شود . ارتعاشات طناب صوتی در فرکانس پایه ۱۰۰-۴۰۰ هرتز را نمی توان با منبع نوری معمولی مشاهده کرد، اما با استروبوسکوپی قابل مشاهده اند . در این روش، طناب های صوتی مرتعش با یک فلاش نوری، روشن می شوند تا حدی که با فرکانس پایه صوت تنظیم شوند . یک معاینه کننده با تجربه می تواند تون عضلانی و تقارن عضوی طناب های صوتی بر پایه معاینات استروبوسکوپیک را ارزیابی نماید . یافته های می توانند روی نوار ویدیویی برای تحلیل بعدی ثبت شوند و به بیماران نیز برای درک ماهیت بیماریشان کمک می کند .

جراحی صوتی

جراحی صوتی شامل استفاده از روش های جراحی برای بهبودی صوتی است . در جراحی صوتی باید نکات زیر را در نظر داشت :
حرکت طبیعی موج مسافرتی نیازمند تداوم ساختمان های مختلف می باشد : فضای راینکه، حاشیه آزاد طناب های صوتی و مخاط طناب صوتی .
باید سعی کرد در طول مرحله بسته چرخه ارتعاشی تماس کافی بین طناب های صوتی ایجاد شود .

لارنگوسکوپی غیر مستقیم

برداشتن پولیپ های طناب صوتی، بعضی کیست ها و به ویژه ادم واضح لبه طناب های صوتی .
در این روش بیمار هوشیار است و زبان با یک گاز به جلو کشیده می شود . بی حسی موضعی به عمل می آید و ضایعات توسط وسایل ظریفی خارج می شوند . طناب های صوتی با یک میکروسکوپ از طریق آینه حنجره یا توسط اندوسکوپ متصل به مانیتور و ویدیو مشاهده می شوند .

مزیت

حفظ تون عضلانی طناب های صوتی ، دیدن تغییرات جزئی را راحت تر می سازد و ارزیابی فوری نتیجه عملکردی توسط بررسی صوت حین جراحی را ممکن می سازد .

لارنگوسکوپی مستقیم

کاربرد های این روش در ضایعات عفونی نسبتا وسیعی است که نیازمند لمس، برداشتن یا نمونه برداری می باشند . همچنین می توان برای برداشتن ضایعات بدخیم که کرایتریای جراحی صوتی را ندارند، استفاده شود .
در این روش جراحی بیهوشی عمومی با انتوباسیون بیمار با استفاده از لارنگوسکوپ با تهویه می باشد .
این روش جراحی مزیتی که دارد این است که، بیهوشی عمومی اجازه جراحی طولانی تر بدون عجله با کار دقیق تر را می دهد . اما در مقابل کیفیت صوت را حین جراحی نمی توان ارزیابی کرد .