تومورهای گوش

تومورهای گوش به تومورهایی اطلاق می‌شوند که در نواحی مختلف گوش، از جمله گوش خارجی، میانه و داخلی، رشد می‌کنند. این تومورها می‌توانند خوش‌خیم (غیر سرطانی) یا بدخیم (سرطانی) باشند. بسته به نوع و محل تومور، علائم مختلفی ایجاد می‌شود و درمان‌ها متفاوت خواهند بود. 

انواع تومورهای گوش

به تور کلی تومورهای گوش به دو دسته اصلی خوش خیم و بدخیم تقسیم می‌شوند که هر کدام انواع مختلفی دارد . در ادامه، انواع مختلف تومورهای گوش را معرفی می‌کنیم:

تومورهای خوش‌خیم گوش

کراتواکانتوما یا تومور گنبدی شکل گوش: این تومور خوش‌خیم معمولاً در گوش خارجی ایجاد می‌شود و به شکل برجستگی‌های کراتینی یا سفت ظاهر می‌شود. علائم معمولاً شامل تغییرات در ظاهر پوست و گاهی درد است.
تومورهای گلوموس: تومورهای گلوموس اغلب در گوش میانه و در نزدیکی اعصاب و رگ‌های خونی قرار دارند. این تومورها معمولاً خونریزی‌دار و با علائمی مانند وزوز گوش ضرباندار ، کاهش شنوایی و درد همراه هستند.
تومورهای خوش‌خیم اعصاب: این تومورها که به آن‌ها شوانوم نیز گفته می‌شود، در اعصاب گوش داخلی یا اعصاب مربوط به شنوایی ایجاد می‌شوند. این تومورها معمولاً رشد کند دارند و می‌توانند علائمی مانند وزوز گوش، از دست دادن شنوایی و تعادل را ایجاد کنند.
کلستیاتوم گوش: در واقع یک توده غیرسرطانی است که در گوش میانه ایجاد می‌شود و از سلول‌های مرده و پوسته‌های کراتینی تشکیل شده است. این تومور می‌تواند باعث آسیب به ساختارهای گوش میانه و کاهش شنوایی شود.
گلوموس ژوگولار: این تومورها در قسمت پایه جمجمه و در نزدیکی گوش داخلی ایجاد می‌شوند. آن‌ها می‌توانند به اعصاب گوش و عروق خونی آسیب بزنند و علائمی مانند درد، وزوز گوش، و کاهش شنوایی به همراه داشته باشند.

۰۲:۳۲

تومور گلوموس چیست؟

تومورهای بدخیم گوش

سرطان سلول سنگفرشی گوش: این نوع سرطان به طور معمول در گوش خارجی، به ویژه در افرادی که در معرض تابش آفتاب یا آسیب‌های محیطی هستند، رخ می‌دهد. علائم شامل زخم‌های پوستی در گوش و درد است که ممکن است به استخوان‌ها یا بافت‌های مجاور گسترش یابد.
آدنوئید سیستیک کارسینوم: این نوع تومور نادر است و معمولاً در غدد موجود در گوش میانه یا گوش خارجی ایجاد می‌شود. علائم ممکن است شامل خونریزی از گوش یا درد مزمن باشد.
کوردومای گوش: این تومور بدخیم در ناحیه پایه جمجمه و قسمت‌های نزدیک گوش داخلی رشد می‌کند. کوردومای گوش می‌تواند باعث مشکلات تعادلی، شنوایی و حتی فلج صورت شود.
ملانوم گوش: این نوع سرطان در پوست گوش خارجی یا در نواحی اطراف گوش می‌تواند ایجاد شود. ملانوم معمولاً تهاجمی است و نیاز به درمان سریع دارد. علائم شامل تغییر رنگ یا اندازه لک‌های پوستی است که به راحتی قابل مشاهده است.

تومورهای عروقی گوش

این تومورها که اغلب در رگ‌های خونی گوش میانه یا گوش داخلی رشد می‌کنند، می‌توانند شامل تومورهای گلوموس یا همان تومورهای عروقی خوش‌خیم باشند. در صورتی که رشد کنند، می‌توانند علائم مختلفی از جمله وزوز گوش، کاهش شنوایی و خونریزی را ایجاد کنند.

بیشتر بخوانید: علائم تومور گوش

دلایل تشکیل تومورهای گوش

تومورهای گوش می‌توانند به دلایل مختلفی ایجاد شوند. این دلایل معمولاً به عواملی مانند ژنتیک، محیط زیست، بیماری‌ها یا آسیب‌های خاص مربوط می‌شوند. بسته به نوع تومور (خوش‌خیم یا بدخیم)، علل و عوامل خطر متفاوت هستند. در ادامه به برخی از دلایل عمده ایجاد تومورهای گوش اشاره می‌کنیم:

عوامل ژنتیکی

سندرم‌های ژنتیکی: برخی از تومورهای گوش به دلایل ژنتیکی و در نتیجه اختلالات وراثتی به وجود می‌آیند.
تحولات ژنتیکی: تغییرات در ژن‌ها و مسیرهای سلولی می‌توانند منجر به تکثیر بی‌رویه سلول‌ها و در نهایت به تشکیل تومورهای گوش شوند.

محرک‌های محیطی و عوامل زیست‌محیطی

قرارگیری در معرض اشعه UV: پوست گوش خارجی در معرض تابش مستقیم آفتاب قرار دارد و می‌تواند در طول زمان به آسیب‌های ناشی از اشعه ماوراء بنفش (UV) حساس شود. این آسیب‌ها می‌توانند به ایجاد سرطان‌های سلول سنگفرشی گوش منجر شوند.
آلودگی‌های محیطی: آلودگی هوا و مواد شیمیایی محیطی ممکن است به برخی تغییرات سلولی در گوش و در نهایت به بروز تومورهای سرطانی کمک کنند.

عوامل ویروسی

ویروس‌های پاپیلومای انسانی (HPV): برخی ویروس‌ها، مانند HPV، می‌توانند باعث رشد سلول‌های غیرطبیعی و تغییرات سرطانی در قسمت‌های مختلف بدن شوند. ویروس‌های HPV ممکن است به بروز تومورهای گوش منجر شوند، به ویژه در مواردی که سیستم ایمنی ضعیف باشد.

آسیب‌ها و جراحات

ضربه‌های فیزیکی: آسیب‌های مکرر به گوش خارجی یا میانه ممکن است باعث ایجاد زخم‌ها و تغییرات سلولی در نواحی آسیب‌دیده شود که در برخی موارد می‌توانند منجر به توده های خوش‌خیم یا بدخیم شوند.

عفونت‌های مزمن: عفونت‌های مکرر یا طولانی‌مدت گوش (مانند التهاب گوش میانی یا اوتیت میانه) می‌توانند زمینه‌ای برای تغییرات سلولی ایجاد کرده و در برخی موارد به تومور منجر شوند.

عوامل مرتبط با سیستم ایمنی

نارسایی سیستم ایمنی: افراد مبتلا به اختلالات ایمنی، مانند بیماری‌های خودایمنی یا کسانی که تحت درمان‌های سرکوبگر سیستم ایمنی (مثل پیوند اعضا) قرار دارند، بیشتر در معرض خطر تومورهای بدخیم گوش هستند. سیستم ایمنی ضعیف نمی‌تواند به‌طور مؤثر سلول‌های سرطانی را شناسایی و از بین ببرد.

افزایش سن

با افزایش سن، خطر بروز بسیاری از انواع تومورها، از جمله تومورهای گوش، افزایش می‌یابد. این امر به دلیل تغییرات سلولی و افزایش احتمال آسیب به DNA در طول زمان است.

عوامل هورمونی

برخی از تومورها به ویژه در گوش داخلی می‌توانند تحت تأثیر تغییرات هورمونی قرار گیرند. این تغییرات می‌توانند بر رشد سلول‌ها و فعالیت‌های بیولوژیکی تاثیر بگذارند.
عوامل ناشناخته
در بسیاری از موارد، دلایل دقیق ایجاد تومورهای گوش همچنان ناشناخته باقی می‌مانند. تحقیقات در حال ادامه است تا دلایل جدیدی برای بروز این تومورها شناسایی شود.

۰۰:۴۷

فیلم جراحی تومور

بیشتر بخوانید: متخصص گوش،جلق و بینی خوب در تهران

درمان تومورهای گوش

درمان تومورهای گوش بسته به نوع، محل، اندازه و وضعیت کلی بیمار متفاوت است. به طور کلی، تومورهای گوش می‌توانند خوش‌خیم یا بدخیم باشند و هر کدام نیاز به رویکرد درمانی خاصی دارند. درمان ممکن است شامل جراحی، پرتو درمانی، دارو درمانی یا ترکیبی از این روش‌ها باشد.

درمان تومورهای گوش خوش‌خیم

جراحی معمول‌ترین روش درمانی برای تومورهای خوش‌خیم گوش است، به ویژه در مواردی که تومور باعث مشکلاتی مانند از دست دادن شنوایی، درد یا عوارض دیگر شده باشد. هدف از جراحی حذف کامل تومور است. در برخی موارد، ممکن است بخشی از ساختارهای گوش یا استخوان‌های گوش میانه نیز برداشته شوند.

• تومورهای گلوموس: این تومورها معمولاً با جراحی برداشته می‌شوند و در صورت لزوم از روش‌های ترمیمی برای بازسازی ساختارهای آسیب‌دیده استفاده می‌شود.
• شوانوم‌ها : در این موارد، جراحی برای برداشتن تومور از روی اعصاب گوش انجام می‌شود. هدف حفظ عملکرد اعصاب و جلوگیری از آسیب‌های بیشتر است.
  رادیوتراپی (پرتو درمانی): در برخی موارد، مخصوصاً در تومورهای گلوموس یا شوانوم که امکان برداشتن کامل آن‌ها وجود ندارد، رادیوتراپی ممکن است برای جلوگیری از رشد مجدد تومور استفاده شود. پرتو درمانی معمولاً برای کاهش اندازه تومور یا جلوگیری از گسترش آن به بافت‌های دیگر استفاده می‌شود.

درمان تومورهای گوش بدخیم

در تومورهای بدخیم، جراحی برای برداشتن تومور و بافت‌های اطراف آن به منظور جلوگیری از گسترش سرطان ضروری است. ممکن است در برخی موارد نیاز به برداشتن بخش‌هایی از استخوان‌های گوش یا بافت‌های اطراف گوش باشد. جراحی ممکن است به صورت جزئی یا کامل انجام شود و بسته به محل تومور، ممکن است نیاز به جراحی‌های پیچیده‌تری باشد.
پرتو درمانی (رادیوتراپی): در تومورهای بدخیم گوش، به ویژه زمانی که جراحی به تنهایی کافی نیست، رادیوتراپی برای از بین بردن سلول‌های سرطانی باقی‌مانده پس از جراحی یا برای کوچک کردن تومور قبل از جراحی انجام می‌شود. این روش همچنین می‌تواند برای جلوگیری از بازگشت سرطان استفاده شود.
شیمی‌درمانی: در برخی تومورهای بدخیم که در مراحل پیشرفته یا متاستاتیک قرار دارند، ممکن است شیمی‌درمانی به عنوان درمان کمکی برای کاهش سایز تومور و جلوگیری از گسترش آن استفاده شود. شیمی‌درمانی ممکن است به صورت تنها یا در ترکیب با سایر روش‌های درمانی مانند جراحی یا رادیوتراپی اعمال شود.
درمان هدفمند (تارگت تراپی): برای برخی از انواع سرطان‌های گوش، مانند سرطان‌های ملانوما یا آدنوکارسینومای گوش، درمان هدفمند می‌تواند به عنوان گزینه‌ای برای کاهش رشد تومور و بهبود پاسخ درمانی استفاده شود. این درمان‌ها معمولاً برای بیمارانی که به شیمی‌درمانی پاسخ نمی‌دهند، مناسب هستند.

نتیجه گیری
تومورهای گوش می‌توانند ناشی از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی، ویروسی، آسیب‌های فیزیکی و عوامل مربوط به سیستم ایمنی باشند. این تومورها ممکن است خوش‌خیم یا بدخیم باشند و علائم مختلفی از جمله کاهش شنوایی، درد و وزوز گوش ایجاد کنند. شناسایی علل و عوامل خطر برای پیشگیری و تشخیص زودهنگام اهمیت زیادی دارد، زیرا تشخیص به موقع می‌تواند به درمان مؤثرتر و کاهش عوارض کمک کند. درمان تومورهای گوش شامل جراحی، رادیوتراپی و در برخی موارد شیمی‌درمانی یا درمان‌های هدفمند است که بسته به نوع و محل تومور انتخاب می‌شود. در نهایت، پایش و مراقبت‌های پس از درمان نیز به حفظ کیفیت زندگی بیماران و پیشگیری از بازگشت بیماری کمک می‌کند.